Διαβάστε και εσείς:
Δε συμπαθείς τους γείτονές σου; Δεν χωνεύεις κανέναν; Θέλεις να τους δεις να υποφέρουν, αλλά με νόμιμο τρόπο ώστε να μη μπορεί κανείς να σε πειράξει; Σου έχω τη λύση: άρχισε να ταΐζεις γάτες.
Να σας πω μια ιστορία που ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια και εξελίσσεται σε μια γραφική γειτονιά κάτω από το κάστρο της Μύρινας, όπου ζουν μια χούφτα φιλήσυχοι άνθρωποι. Εκεί ζει και μια κυρία με την οικογένειά της και τον σκύλο τους. Όταν λοιπόν ο σκύλος της οικογένειας αποδήμησε εις Κύριον και, μην έχοντας κάτι άλλο να ασχοληθεί, η κυρία της ιστορίας μας, αφού είχε ήδη μαλώσει με όλη τη γειτονιά και δεν μιλούσε με κανέναν, ξεκίνησε να ταΐζει γατούλες.
«Τι πιο όμορφο;» θα μου πεις. Και όντως, είναι θεάρεστο έργο να προσέχουμε τα ζώα, να τα αγαπάμε και να τα φροντίζουμε. Κάπου εδώ όμως θα ήθελα πραγματικά έναν ορισμό της «φιλοζωίας», γιατί μάλλον έχουμε χάσει τον μπούσουλα.
Έχει δημιουργηθεί λοιπόν μια αγέλη 30-50 γατιών, σε πολύ κακή κατάσταση υγείας. Όποιος γνωρίζει από γατο-αποικίες ξέρει πολύ καλά πως οι ασθένειες εξαπλώνονται εύκολα ανάμεσα στα ζώα. Γάτες τυφλές, με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα, καμία στειρωμένη, καμία εμβολιασμένη, καμία να μη ψάχνει το παντοτινό της σπίτι. Ταΐζονται καθημερινά με φρέσκο ωμό κιμά και αυτό θεωρείται αρκετό.
Όπως καταλαβαίνετε, η μυρωδιά από τα περιττώματα σε αυτή τη γραφική γειτονιά είναι απλώς ανυπόφορη, ειδικά τώρα το καλοκαίρι. Τα παιδιά της γειτονιάς δεν μπορούν να βγουν να παίξουν στις αυλές τους, γιατί είναι παντού κατουρημένα και λερωμένα. Μια κανονική υγειονομική βόμβα. Οι τουρίστες, βέβαια, περνούν, βγάζουν όμορφες φωτογραφίες με τα ζωάκια και όλα μοιάζουν ειδυλλιακά. Οι κάτοικοι όμως ζουν ουσιαστικά φυλακισμένοι μέσα στα ίδια τους τα σπίτια.
Και το χειρότερο; Ο Δήμος δηλώνει αδυναμία παρέμβασης, γιατί σε κάθε παράπονο κατοίκου μπαίνουν μπροστά οι φιλοζωικές οργανώσεις. Κι όμως, δεν έχει εμφανιστεί ούτε ένας άνθρωπος από καμία φιλοζωική να ελέγξει την τραγική κατάσταση στην οποία ζουν αυτά τα ζώα. Αυτό είναι που με εξοργίζει περισσότερο.
Η συγκεκριμένη κυρία δεν συμμετέχει σε καμία εκστρατεία στείρωσης, γιατί θεωρεί τη στείρωση «ακρωτηριασμό» και πιστεύει πως η φύση βρίσκει μόνη της τρόπους να ελέγχει τον πληθυσμό. Δηλαδή να τα πατούν αυτοκίνητα, να πεθαίνουν από αρρώστιες ή να πέφτουν θύματα φόλας από απηυδισμένους γείτονες. Τρομερά «φυσική ισορροπία». Ο άνθρωπος καταφέρνει πάντα να βαφτίζει την αδιαφορία ιδεολογία. Σπουδαίο είδος.
Οπότε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μιλάμε ούτε για φιλοζωία ούτε για φιλανθρωπία. Μιλάμε για εγκατάλειψη μιας ολόκληρης γειτονιάς και ταυτόχρονα εγκατάλειψη των ίδιων των ζώων, απλώς τυλιγμένη με τη βολική ταμπέλα της «φιλόζωης».
Κι έτσι, κυρίες και κύριοι, βρέθηκε ο τέλειος τρόπος να εκδικείσαι και να ταλαιπωρείς 20 οικογένειες, έχοντας μάλιστα και ηθικό άλλοθι. Μπράβο μας. Έχουμε πιάσει πάτο.
