Μέσα από τη γραφή του έμπειρου δημοσιογράφου Δημήτρη Σταθόπουλου (συνεργάτη μέσων όπως το Travel.gr, το New Money και το Cantina του Πρώτου Θέματος), το αφιέρωμα ταξιδεύει τον αναγνώστη στα μοναδικά τοπία του νησιού. Από τις εντυπωσιακές Αμμοθίνες στο Γομάτι και το επιβλητικό Κάστρο της Μύρινας με τα ελάφια, μέχρι τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της Πολιόχνης και της Ηφαιστίας, τους υδροβιότοπους της Αλυκής και τις δημοφιλείς ακτές για windsurfing στον Κέρο.
Παράλληλα, το κείμενο αναδεικνύει την τοπική γαστρονομία και τη μακραίωνη αμπελουργική παράδοση του τόπου, εξαίροντας το Καλαθάκι Λήμνου, τα παραδοσιακά φλωμάρια και το ομηρικό κρασί από Μοσχάτο Αλεξανδρείας και Λημνιό.
Λήμνος, όπου η θάλασσα κρατά έναν τόπο έρημο
Αμμόλοφοι που ανεβοκατεβαίνουν ως τον ορίζοντα, εβδομήντα στρέμματα άμμου εκεί που περίμενες πουρνάρι και θυμάρι. Οι Αμμοθίνες στο Γομάτι, είναι η μοναδική έρημος πάνω σε ελληνικό νησί, με τον βοριά να τους αλλάζει σχήμα κάθε φορά που φυσάει. Ανεβαίνεις ξυπόλυτος. Η άμμος καίει, το φως σε ζαλίζει, κι εδώ πάνω ξεχνάς ότι υπάρχει καν θάλασσα. Τη βλέπεις μόνο μακριά, μια λεπτή γραμμή στο βάθος.
Η Λήμνος δεν σε υποδέχεται με νερά τιρκουάζ και μπουκαμβίλιες. Σε υποδέχεται με πέτρα και ηφαίστειο. Εδώ έπεσε ο Ήφαιστος όταν τον έριξε ο Δίας απ’ τον Όλυμπο, κι εδώ έστησε το εργαστήρι του. Το νησί μυρίζει σίδερο και αλάτι.
Στο κάστρο της Μύρινας, ανάμεσα στα ελάφια
Η Μύρινα κρέμεται κάτω από το κάστρο της. Ενετικό, βυζαντινό, χτισμένο σε βράχο που χωρίζει τη μία αμμουδιά απ’ την άλλη, απ’ τα μεγαλύτερα του Αιγαίου. Ανεβαίνεις το απόγευμα, όταν η ζέστη λασκάρει, και τα ελάφια βγαίνουν να βοσκήσουν ανάμεσα στα ερείπια. Δεκάδες ελάφια, απόγονοι εκείνων που δώρισε η Ρόδος τη δεκαετία του ’70, σε κοιτούν με μια ηρεμία που σε αφοπλίζει. Κάτω, τα φώτα της πόλης ανάβουν ένα-ένα.
Επτά χιλιάδες χρόνια, απέναντι απ’ την Τροία
Οδηγείς ανατολικά και ο χρόνος σβήνει. Στην Πολιόχνη, απέναντι απ’ την Τροία, πατάς σ’ έναν οικισμό επτά χιλιάδων ετών, τον αρχαιότερο οργανωμένο της Ευρώπης, με τείχη, πηγάδια, δρόμους κι ένα βουλευτήριο με πέτρινα εδώλια όπου έπαιρναν αποφάσεις πριν καν χτιστεί η Τροία. Λίγο πιο βόρεια η Ηφαιστία, η μεγάλη πόλη του νησιού, κι απέναντι το ιερό των Καβείρων, όπου τελούνταν τα Καβείρια μυστήρια. Στέκεσαι στο θέατρο με τη θάλασσα να απλώνεται πίσω απ’ τις κερκίδες και δεν χρειάζεσαι ξεναγό.
Η Αλυκή, ασήμι και φλαμίνγκο
Στα βορειοανατολικά η Αλυκή στεγνώνει το καλοκαίρι κι αφήνει μια κρούστα αλατιού να γυαλίζει σαν καθρέφτης. Την άνοιξη γεμίζει φλαμίνγκο, ροζ πινελιές πάνω στο ασήμι. Το καλοκαίρι το σκηνικό είναι γυμνό και σεληνιακό, δικό σου.
Θάνος, Πλατύ και ο ατέλειωτος Κέρος
Και μετά οι παραλίες. Ο Θάνος με τη λεπτή άμμο και τα ρηχά, το Πλατύ ακριβώς δίπλα στη Μύρινα, και ο Κέρος, ατέλειωτος, ρηχός, με τον άνεμο να φυσά σταθερός. Εδώ μαζεύονται οι windsurfers απ’ όλη την Ευρώπη. Βλέπεις τα πανιά να χαράζουν τον ορίζοντα ώρες ολόκληρες.
Καλαθάκι, φλομάρια και το κρασί του Ομήρου
Το τραπέζι κλείνει τη μέρα. Το καλαθάκι Λήμνου, μαλακό και αλμυρό, βγαλμένο απ’ το πλεκτό καλάθι που του δίνει το όνομα, με μια σταγόνα θυμαρίσιο μέλι από πάνω. Τα φλωμάρια, χοντρό χειροποίητο ζυμάρι απ’ το σιτάρι του νησιού, γιατί εδώ το αλεύρι δεν είναι εισαγόμενο, το θερίζουν στους κάμπους. Και το κρασί: το γλυκό Μοσχάτο Αλεξανδρείας που μυρίζει βερίκοκο και τριαντάφυλλο, ή το ξηρό της Λήμνου με το ντόπιο Λημνιό. Πίνεις κι
ακούς τον Όμηρο. Εδώ φτιάχνουν κρασί πριν από τρεις χιλιετίες. Φεύγεις με άμμο στα παπούτσια και αλάτι στα χείλη. Η Λήμνος δεν βιάζεται να γίνει αρεστή.
Φωτογραφίες: discovergreece.com
