Βρίσκεστε εδώ:Αρχική>>Υγεία>>Δυσκοιλιότητα

the roots web banners 06

Δυσκοιλιότητα
15.03.2023 | 12:33

Δυσκοιλιότητα

Συντάκτης:  Παναγιώτης Σκαπέτης
Κατηγορία: Υγεία

peppasΓράφει ο Γεώργιος Πέππας
Χειρουργός

• Οι αιτίες της δυσκοιλιότητας είναι πολλές, αλλά από πλευράς επείγοντος, οι ασθενείς παρουσιάζουν οξεία δυσκοιλιότητα, είτε λόγω φαρμάκων είτε λόγω επώδυνης πρωκτικής πάθησης είτε λόγω αλλαγών στην διατροφή. • Πλέον του 25% των ασθενών με ορθοκολικά καρκινώματα παρουσιάζονται με δυσκοιλιότητα. Εάν υπάρχει υποψία καρκίνου παχέως εντέρου, τότε η διενέργεια κολονοσκόπησης είναι απαραίτητη.

• Σημαντικές είναι οι επιπλοκές τόσο της δυσκοιλιότητας όσο και της θεραπείας της, περιλαμβάνονται δε οι ακόλουθες: αιμορροϊδες, ραγάδα δακτυλίου, πρόπτωση ορθού, εξέλκωση παχέως εντέρου, διάτρηση εντέρου, συστροφή παχέως εντέρου, ισχαιμική κολίτιδα, ακράτεια κοπράνων, επίσχεση ούρων, μελάνωση παχέως εντέρου και κοπρόσταση. Γενικά Η δυσκοιλιότητα ορίζεται από ένα συνδυασμό αλλαγών που συμβαίνει στην συχνότητα, το μέγεθος, την σύσταση και την ευκολία εξόδου των κοπράνων.

Η Αμερικανική Εταιρεία Γαστρεντερολογίας ορίζει την δυσκοιλιότητα σαν τον συνδυασμό δύο εκ των κατωτέρω : • Δυσκολία εξόδου των κοπράνων σε 25% των περιπτώσεων, • Σκληρά κόπρανα σε 25% των περιπτώσεων, • Αντίληψη ανεπαρκούς κένωσης σε 25% των περιπτώσεων • Δύο ή λιγότερες κενώσεις την εβδομάδα. Ένας πιο χαλαρός ορισμός της δυσκοιλιότητας είναι η ύπαρξη ενός εκ των πιο πάνω καταστάσεων. Πάντως ο ορισμός της δυσκοιλιότητας δεν είναι πάντα εύκολος, λόγω του μεγάλου εύρους του φάσματος του φυσιολογικού από πλευράς κενώσεων του εντέρου. Η δυσκοιλιότητα ενδημεί στους οίκους ευγηρίας καθώς και σε μοναχικούς ηλικιωμένους, λόγω ακινησίας και μειωμένης πρόσληψης υγρών και φυτικών ινών αλλά και λόγω λήψεως φαρμάκων που προκαλούν δυσκοιλιότητα. Σε αυτή την ομάδα ασθενών μία στις δύο γυναίκες και ένας στους τρεις άνδρες έχουν δυσκοιλιότητα. Τα περισσότερα άτομα που θεωρούν ότι υποφέρουν από δυσκοιλιότητα παραπονούνται για υπερβολική προσπάθεια ή δυσφορία κατά την αφόδευση ή για την έξοδο σκληρών κοπράνων, παρά το ότι η συχνότης της αφόδευσης είναι εκτός της φυσιολογικής κλίμακας.

Έτσι η δυσκοιλιότης είναι ένα συχνό σύμπτωμα που είναι αρκετά υποκειμενικό και κάθε άτομο έχει την δική του αντίληψη. Γι’ αυτό τον λόγο είναι σημαντικό να ξέρει κάποιος τι εννοεί ο ασθενής με τον όρο δυσκοιλιότητα. Μία περίπτωση είναι να εννοεί μειωμένη συχνότητα κενώσεων σε σχέση με το φυσιολογικό. Η φυσιολογική συχνότητα κενώσεων ποικίλει από 3-5 την εβδομάδα έως 2 την ημέρα. Η μη ύπαρξη τακτικών κενώσεων σημαίνει σε κλινικό επίπεδο την ύπαρξη αδράνειας του παχέως εντέρου. Η συχνότης των κενώσεων από μόνη της πάντως είναι ανεπαρκής προσδιορίσει την δυσκοιλιότητα, καθ’ όσον πολλοί ασθενείς έχουν μεν φυσιολογική συχνότητα, αλλά παράλληλα αναφέρουν υπερβολικό ¨σφίξιμο¨, σκληρά κόπρανα, αίσθημα πληρότητας στην κατώτερη κοιλιά και αίσθηση ανεπαρκούς κένωσης. Ένα άλλο σύμπτωμα σε ασθενείς που έχουν δυσκοιλιότητα είναι η δυσκολία έναρξης ή περάτωσης κένωσης, άλλως δυσχεσία. Αυτά τα συμπτώματα δυνατόν να σημαίνουν ενδοορθικό εγκολεασμό.

Η σημασία του προσδιορισμού της δυσκοιλιότητας από πλευράς συχνότητας ή δυσχεσίας είναι ότι υπάρχουν ενδείξεις για διαφορετικούς μηχανισμούς όπως αδράνεια παχέως εντέρου, δυσκολία εξώθησης από το ορθό και επώδυνη κένωση. Είναι σημαντικό να γνωρίζει κάποιος την αιτία της δυσκοιλιότητας για να χορηγήσει την κατάλληλη θεραπεία. Η δυσκοιλιότητα μπορεί να είναι οξύ πρόβλημα ή χρόνιο πρόβλημα. ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ 9 Επιδημιολογία Τα περισσότερα άτομα με δυσκοιλιότητα έχουν μεγάλη ηλικία, τα δε έξοδα που σχετίζονται είναι σημαντικά. Στις ΗΠΑ κάθε χρόνο δαπανώνται $800 εκατομμύρια για υπακτικά, ενώ γίνονται 2.5 εκατομμύρια επισκέψεις σε γιατρούς κατ’ έτος λόγω δυσκοιλιότητας. Η επίπτωση της δυσκοιλιότητας είναι υψηλότερη στις ακραίες ηλικίες και μεταξύ αυτών στους ηλικιωμένους είναι υψηλότερη απ’ ότι στις νέες ηλικίες.

Η επιδημιολογία της χρόνιας δυσκοιλιότητας στους ηλικιωμένους είναι ατελώς προσδιορισμένη. Η ανεπαρκής πρόσληψη υγρών ίσως παίζει σημαντικό ρόλο διότι στους ηλικιωμένους είναι εξασθενημένος ο μηχανισμός της δίψας. Η υψηλή επίπτωση της δυσκοιλιότητας στους ηλικιωμένους είναι πολυπαραγοντική και σχετίζεται με την πολυφαρμακία, δίαιτα χαμηλή σε φυτικές ίνες, καθιστική ζωή και διάφορες νοσηρές καταστάσεις που επιδεινώνουν την νευρολογική και κινητική λειτουργία. Παθοφυσιολογία

Φυσιολογική Λειτουργία

Η γαστρεντερική οδός εκτίθεται καθημερινά σε 9-10 L ενδογενών εκκρίσεων και προσλαμβανομένων υγρών από το στόμα. Το λεπτό έντερο απορροφά σχεδόν όλο αυτό το ποσόν, εκτός από 500-600ml. Κάθε μέρα το παχύ έντερο δέχεται 1-1,5L υγρών, που περιέχουν σημαντικές ποσότητες αλάτων, ινών και άλλων υπολειμμάτων από την απορροφητική διεργασία του λεπτού εντέρου. Περίπου 90% των αλάτων και του νερού που εισέρχεται στο παχύ έντερο απορροφάται από τον βλεννογόνο του. Περίπου 100g κοπράνων παράγονται καθημερινά, περιέχοντας 70ml νερό και 30g στερεών.

Το νάτριο απορροφάται ενεργητικά ακόμη και έναντι μεγάλων διαφορών συγκεντρώσεων. Το νερό απορροφάται παθητικά ακολουθώντας την διαφορά της ωσμοτικής πίεσης που διενεργείται από την απορρόφηση του νατρίου. Επειδή η απορρόφηση αλάτων και νερού καθώς και ο μεταβολισμός των βακτηρίων εξαρτώνται από τον χρόνο, η επιβράδυνση της προώθησης του εντερικού περιεχομένου αυξάνει τον χρόνο που διατίθεται για την απορρόφηση και μειώνει τον αριθμό των κενώσεων και το ποσόν των κοπράνων που εισέρχεται στο ορθό.

Στους περισσότερους ασθενείς με δυσκοιλιότητα τα κόπρανα έχουν το ίδιο μέγεθος και σύσταση όπως και σε άτομα χωρίς δυσκοιλιότητα, προτείνοντας ότι για να δημιουργηθεί η έπειξη προς αφόδευση πρέπει να υπάρχει ελαχίστη ποσότητα κοπράνων. Η φυσιολογία της αφόδευσης αποτελείται από την ακόλουθη σειρά γεγονότων : (1) διάταση του ορθού, (2) χαλάρωση του έσω σφιγκτήρα, (3) σύσπαση του έξω σφιγκτήρα, (4) χαλάρωση του ηβοορθικού μυός με χειρισμό Valsava, (5) ήπια άνοδος του πυελικού εδάφους προκαλώντας ευθειασμό της ορθοπρωκτικής γωνίας και διάνοιξη του πρωκτικού σωλήνα και (6) αυξημένη ενδαυλική πίεση που προκαλείται από το σφίξιμο.

Αιτιολογία

Οι αιτίες της δυσκοιλιότητας είναι πολλές, αλλά μπορούν να ταξινομηθούν σε οξείες και χρόνιες (Πίν. 1). Οξεία δυσκοιλιότητα Ανατομικά Βάριο Βισμούθιο Καρκίνωμα Κατάθλιψη Δίαιτα Εκκολπωμάτωση Εντερική απόφραξη Φλεγμονώδης νόσος εντέρου Ισχαιμική κολίτις Τοξικό μεγάκολο Συστροφή τυφλού ή σιγμοειδούς Φάρμακα Ανεπαρκής πρόσληψη φυτικών ινών Ανεπαρκής πρόσληψη υγρών Ακινησία Πρόσληψη σιδήρου Έλλειψη άσκησης Μεταβολικές διαταραχές (υπερασβεστιαιμία, επινεφριδιακή ανεπάρκεια, υποκαλιαιμία, υποθυρεοειδισμός) Ουραιμία Επώδυνες πρωκτικές παθήσεις (αποστήματα, ραγάδες, έρπης, αιμορροϊδες) Ψυχωσικές διαταραχές Στρες Ταξίδια Δηλητηρίαση με μόλυβδο Χρόνια δυσκοιλιότητα Κλινήρης, ανικανότητα, ιδρυματοποίηση Ανοια Διαβητική αυτόνομη νευροπάθεια Εκκολπωμάτωση Ευερέθιστο έντερο Νευρογενή αίτια Νόσος Πάρκινσον Ψυχογενείς διαταραχές Βλάβες νωτιαίου μυελού Εγκεφαλικό επεισόδιο Πλάγια Αμυοτροφική σκλήρυνση

Στην επείγουσα κατάσταση οι ασθενείς παρουσιάζονται με δυσκοιλιότητα είτε λόγω επώδυνων παθήσεων του πρωκτού όπως, αποστήματα, ραγάδες, έρπη, αιμορροϊδες είτε λόγω λήψεως φαρμάκων, όπως αντιχολινεργικά (αντιισταμινικά, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, αντιπαρκινσονικά φάρμακα, αντισπασμωδικά), αντιόξινα (υδροξείδιο του αργιλλίου, ανθρακικό ασβέστιο), αντιυπερτασικά (ανταγωνιστές ασβεστίου, κλονιδίνη, διουρητικά), ναρκωτικά, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, συμπαθομιμητικά (εφεδρίνη, φαινυλεφεδρίνη, φαινυλπροπανολαμίνη, τερμπουταλίνη), Dilantin και σουκραλφάτη. Ένας από τους πιο σημαντικούς εξωτερικούς παράγοντες που επηρεάζουν την λειτουργία του εντέρου είναι η διατροφή και η επαρκής λήψη υγρών.

Οι φυτικές ίνες είναι απαραίτητες για την καλή λειτουργία του εντέρου. 10 Γεώργιος Πέππας Δυσκοιλιότητα από οιαδήποτε αιτία μπορεί να επιδεινούται από χρόνιες νόσους. Πάντως, σε ένα μεγάλο αριθμό ασθενών με δυσκοιλιότητα ουδεμία αιτία αναγνωρίζεται. Έτσι, πολλές περιπτώσεις δυσκοιλιότητας παραμένουν αδιάγνωστες μετά την αρχική εκτίμηση, εν τούτοις ανταποκρίνονται στην εμπειρική θεραπεία.

Πολλές διαταραχές της ορθοπρωκτικής λειτουργίας θεωρούνται ότι προκαλούν διαταραχή της αφόδευσης, όπως το μεγαοορθό, η συγγενής αγαγγλιόνωση (ν. Hirsprung), δυσυνέργεια πυελικού εδάφους (κατά την οποία υπάρχει μία ασυνείδητη σύσπαση των μυών του πυελικού εδάφους κατά την αφόδευση) και μερικές ορθοκήλες (κατά τις οποίες υπάρχει κακή κατεύθυνση των κοπράνων σε θυλάκους σε συνδυασμό με αδυναμία του ορθοκολπικού διάφραγματος). Είναι σημαντικό να διαχωρίζονται τέτοιες περιπτώσεις από την εκούσια αναστολή της αφόδευσης, που μπορεί να είναι είτε ψυχολογική είτε αντίδραση σε επώδυνα ερεθίσματα. Η βραδεία προώθηση του περιεχομένου του παχέως εντέρου και η δυσυνέργεια του πυελικού εδάφους παίζουν ρόλο ιδιαίτερα σε μεσήλικες και σε ηλικιωμένες γυναίκες με χρόνια ανθεκτική θεραπεία.

Η έλλειψη κινητικότητας και δραστηριότητας προδιαθέτουν σε δυσκοιλιότητα στους ηλικιωμένους. Πολλοί ασθενείς με δυσκοιλιότητα έχουν κατάθλιψη, λαμβάνουν ασπιρίνη, καπνίζουν και κάνουν κατάχρηση οινοπνεύματος. Απόφραξη της ορθοσιγμοειδικής εξόδου λόγω ανατομικών ανωμαλιών ή διαταραχών του πυελικού εδάφους μπορεί να προκαλέσουν δυσκολία στην αφόδευση προκαλώντας χειρωνακτική αφαίρεση κοπράνων ή αίσθηση απόφραξης του πρωκτού με παρατεταμένη αφόδευση. Ο ηλικιωμένος μπορεί να αγνοήσει την έπειξη για αφόδευση που έχει σαν αποτέλεσμα παραμονή των κοπράνων, καταστολή της αισθητικότητας του ορθού και διάθεση για αφόδευση με μεγάλη κοπρανώδη μάζα που είναι δύσκολο να κενωθούν. Κλινική Εικόνα Ένα πλήρες και λεπτομερειακό ιστορικό συνήθως αναδεικνύει την πιο πιθανή αιτία για την δυσκοιλιότητα.

Οι ασθενείς συνήθως παρουσιάζονται με κοιλιακή σύσπαση ή διάταση. Λεπτομέρειες σημαντικές από το ιστορικό είναι ο χαρακτήρας των κοπράνων (σκληρά, μαλακά), ο χρόνος και η συχνότης των κενώσεων, συνοδά συμπτώματα (επάγγελμα, συνήθειες ύπνου, όρεξη, καθημερινές δραστηριότητες και διάθεση, συνοδές παθήσεις και εξωγενείς παράγοντες (δίαιτα, άσκηση, φάρμακα). Μία λεπτομερής περιγραφή των συμπτωμάτων και η διάρκεια τους πρέπει να γίνεται. Η οξεία δυσκοιλιότητα σχετίζεται πιο συχνά με οργανική νόσο, απ’ ότι η χρόνια δυσκοιλιότητα. Δυσκοιλιότητα με βραδεία έναρξη στην ζωή σημαίνει επίκτητη νόσο. Μία πρόσφατη αλλαγή των κενώσεων του εντέρου σε συνδυασμό με ναυτία και εμέτους μπορεί να είναι αποτέλεσμα αποφρακτικού νεοπλάσματος.

Σημαντική άνοδος της θερμοκρασίας μπορεί να οφείλεται σε παρατεταμένη κοπρόσταση, φλεγμονώδη νόσο ή επιθετική λοίμωξη. Γενικευμένη κακουχία ή αδυναμία μπορεί να οφείλεται σε αφυδάτωση ή ηλεκτρολυτικές διαταραχές. Κοιλιακή διάταση μαζί με δυσκοιλιότητα μπορεί να οφείλεται σε σύνδρομο δυσαπορρόφησης. Η εκτίμηση ξεκινάει με τον προσδιορισμό του μεγέθους, την σύσταση, την συχνότητα των κενώσεων ακολουθούμενη από τον προσδιορισμό της χρονιότητας. Ένα ιστορικό προηγούμενης χρήσης υπακτικών είναι σημαντικό.

Ο ασθενής θα πρέπει να ερωτηθεί για συμπτώματα που υποδηλώνουν υποκείμενη γαστρεντερική νόσο, όπως κοιλιακός πόνος (αμβλύς, σπλαγχνικός, σχετιζόμενος με σύσπαση), ναυτία, σπασμός, έμετος, απώλεια βάρους, μέλαινα, απώλεια αίματος από το ορθό, πρωκταλγία και πυρετός. Ανορεξία, διάταση, ερυγές, κόπωση, μετεωρισμός, βλέννη στα κόπρανα, πονοκέφαλος, αδυναμία, κατάθλιψη και ανησυχία πρέπει να καταγραφούν. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να σχετίζονται με δυσκοιλιότητα, αλλά και λειτουργικές διαταραχές. Τα πιο ανησυχητικά συμπτώματα είναι ορθοραγία και μείωση του μεγέθους των κοπράνων, που σημαίνουν πιθανό καρκίνο παχέως εντέρου. Η φυσική εξέταση θα πρέπει να κατευθύνεται στην αναγνώριση μη γαστρεντερικών διαταραχών και φυσικών ευρημάτων πρωτοπαθών νοσημάτων, όπως ενδοκρινοπάθειες και νευρολογικών διαταραχών, που μπορούν να προκαλούν δυσκοιλιότητα.

Το δέρμα θα πρέπει να ελέγχεται για ωχρότητα και ξηρότητα. Η κοιλιά θα πρέπει να ελέγχεται για μάζες, διάταση, ευαισθησία και υψίσυχνους ή απόντες ήχους. Η δακτυλική εξέταση για ορθοπρωκτικές παθήσεις και η εκτίμηση των κοπράνων είναι δύο σημαντικά σημεία της φυσικής εξέτασης. Η εξέταση του πρωκτού/ορθού περιλαμβάνει την επισκόπηση, την ψηλάφηση για μάζες, ραγάδες, φλεγμονή και την παρουσία σκληρών κοπράνων. Το τελευταίο αυτό εύρημα αποκλείει την σημαντική απόφραξη. Η δακτυλική εξέταση επιβεβαιώνει την ύπαρξη προβλημάτων ορθοπρωκτικής εξόδου θεωρώντας την αντίδραση των μυών του πυελικού εδάφους, τους σφιγκτηριακούς μύες και το ορθό όταν προσποιείται αφόδευση.

Η δακτυλική εξέταση χρησιμοποιείται επίσης για την εκτίμηση της κοπρόστασης. Τα κόπρανα θα πρέπει να εξετάζονται για το χρώμα, την σύσταση και την ύπαρξη αιμοσφαιρίνης. Ο ασθενής θα πρέπει να «σφιχθεί» για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει ορθοκήλη ή πρόπτωση του ορθού. Διαταραχή της νεύρωσης του πρωκτού είναι ενδεχόμενη να συμβαίνει εάν ο πρωκτικός σωλήνας είναι ανοικτός ή όταν ο ηβοορθικός μυς έλκεται οπίσθια. Η πρωκτοσκόπηση χρειάζεται για να διαγνωσθούν εσωτερικές αιμορροϊδες, όγκοι και άλλη παθολογία.

Ασθενείς που έχουν προβλήματα ορθοπρωκτικής εξόδου πρέπει να υποβληθούν σε κοπρογραφία, για να διερευνηθεί η περίπτωση ενδοορθικού εγκολεασμού, ανωμαλίας χάλασης των μυών του πυελικού εδάφους και πρόπτωσης του ορθού. ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ 11 Διάγνωση Ακτινογραφία κοιλιάς σε υπτία θέση μπορεί να δείξει δυσκοιλιότητα ή εντερική απόφραξη. Μάζες κοπράνων έχουν εμφάνιση νεφελώδη, φυσαλιδώδη ή δοκιδωτή. Η οξεία εμφάνιση δυσκοιλιότητας σηματοδοτεί την ανάγκη για την διενέργεια κολονοσκόπησης, αλλά και μεταβολικού / ενδοκρινολογικού ελέγχου (σάκχαρο, T3, T4, TSH).

Η διαφορική διάγνωση της χρόνιας δυσκοιλιότητας περιλαμβάνει απόφραξη του εντέρου, ψευδοαπόφραξη του εντέρου, υποθυρεοειδισμό, διαβήτη, παρενέργειες φαρμάκων, υπερτονικό έσω σφιγκτήρα πρωκτού, μονήρες έλκος ορθού, εγκολεασμός βλεννογόνου, πρόπτωση ορθού, τραύμα νωτιαίου μυελού, σκλήρυνση κατά πλάκας, νόσος Parkinson, αυτόνομη νευροπάθεια, νόσος Hirschprung, ραγάδες, αιμορροϊδες, στένωση πρωκτού, φλεγμονώδης νόσος εντέρου, μυοτονική δυστροφία. Η κατάσταση της ψευδοδιάρροιας πρέπει πάντα να λαμβάνεται υπ’ όψιν επί δυσκοιλιότητας και διάρροιας, καθ’ όσον επί σοβαρής δυσκοιλιότητας δυνατόν να συμβεί υπερχείλιση βλέννης επί των ακινήτων κοπράνων, υπό μορφήν διαρροίας.

Στην περίπτωση αυτή η χορήγηση αντιδιαρροϊκών φαρμάκων επιτείνει το πρόβλημα. Τα φάρμακα που λαμβάνει ο ασθενής πρέπει να αναθεωρούνται στην περίπτωση που κάποιο προκαλεί δυσκοιλιότητα. Επείγουσα Αντιμετώπιση Η αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας βασίζεται σε διάφορες παραμέτρους και κατ’ αρχήν την ένταση του πόνου και το αν περνάει αέρια ο ασθενής. Εάν ο ασθενής περνάει αέρια, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει τουλάχιστον μερική βατότης του εντερικού σωλήνα και άρα υπάρχει δυνατότητα κένωσης του εντέρου. Από την άλλη πλευρά, εάν ο τυχόν πόνος είναι υποφερτός, τότε μπορεί κάποιος να περιμένει 1-2 ημέρες μέχρις ότου λυθεί το πρόβλημα, ενώ εάν ο πόνος είναι ανυπόφορος τότε η επίλυση του προβλήματος θα πρέπει να είναι άμεση.

Εάν συνεπώς ο πόνος είναι ανυπόφορος και ο ασθενής περνάει αέρια, τότε η ταχύτερη επίλυση της δυσκοιλιότητας δίνεται από την λήψη κάποιου καθαρτικού, όπως Klean-Prep ( 3 φάκελοι σε 3 λίτρα νερό σε 3 ώρες) ή Fleet Phospho Soda (1 φιαλίδιο διαλελυμένο σε 2 ποτήρια νερό και εάν απαραίτητο επανάληψη μετά τετράωρο). Η λήψη του δεύτερου διαλύματος είναι πιο εύκολη, ενώ επί παρατεταμένης δυσκοιλιότητας (>10 ημερών) το πρώτο διάλυμα είναι προτιμητέο. Η δράση των πιο πάνω διαλυμάτων αρχίζει μετά 3-4 ώρες και διαρκεί για αρκετές ώρες. Μετά αναλύονται οι διαιτητικές συνήθειες του ασθενούς και εάν υπάρχει έλλειψη σε υγρά και φυτικές ίνες, τότε γίνεται προσπάθεια βελτίωση της διατροφής. Εάν η προσπάθεια αυτή αποδώσει τότε καλώς, αλλοιώς χρειάζεται να γίνει επιβοήθηση με υπακτικά (Παραφίνη, Λακτουλόζη, Λακτιτόλη, Γάλα Μαγνησίας) ή φυτικές ίνες (Benefiber, Fibrosin, Psylium Husk, Μεθυλκυτταρίνη, Πολυκαρβοφιλικά).

Τα υπακτικά δρούν ωσμωτικά, κατακρατώντας υγρά στον εντερικό αυλό και μαλακώνοντας τα κόπρανα. Τα σκευάσματα που παρέχουν φυτικές ίνες αυξάνουν τον όγκο των κοπράνων μέσω της υδρόφιλης ιδιότητας τους και θα πρέπει να συνοδεύονται από αυξημένη λήψη υγρών, άλλως επιτείνουν την δυσκοιλιότητα. Η λακτουλόζη και η λακτιτόλη είναι τα πιο ενδεδειγμένα υπακτικά για μακροχρόνια χρήση. Πρόβλημα για χρήση πλέον των δύο εβδομάδων του παραφινέλαιου είναι η πιθανή δυσαπορρόφηση βιταμινών (A,D,E,K), ενώ για το γάλα μαγνησίας η πιθανή υπερνατριαιμία και υπερμαγνησιαιμία σε υπερήλικες, με νεφρική ανεπάρκεια. Τα φάρμακα που προκαλούν αύξηση κινητικότητας του παχέως εντέρου, είναι η δισακοδύλη, η σέννα, το πικοθειικό νάτριο. Η χρονία χρήση αυτού του τύπου των φαρμάκων προκαλεί αυξημένο κίνδυνο πάρεσης του εντέρου, το «καθαρτικό έντερο».

Η χρήση υποκλυσμών, εάν μεν πρόκειται για χαμηλούς, είναι εύκολο να γίνει και μπορούν να προκαλέσουν ανακούφιση από την διάταση του ορθού. Η χρήση υψηλών υποκλυσμών μπορεί να προκαλέσει απορφόρτιση του παχέως εντέρου από κόπρανα, είναι όμως πιο δύσκολο να γίνουν. Η χρήση υποκλυσμών με διάλυμα σαπουνιού μπορεί να προκαλέσει κωλίτιδα.

Επιπρόσθετα Στοιχεία

Τα ακόλουθα αποτελούν σημεία-παγίδες στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας: • Ένας αριθμός επιπλοκών της δυσκοιλιότητας ή της θεραπείας της δυνατόν να είναι η αιτία που ο ασθενής ζητά ιατρική φροντίδα. Αυτές οι επιπλοκές περιλαμβάνουν αιμορροϊδες, ραγάδα δακτυλίου, πρόπτωση ορθού, έλκος ορθού, διάτρηση παχέως εντέρου, συστροφή παχέως εντέρου, ισχαιμική κωλίτιδα, ακράτεια κοπράνων, επίσχεση ούρων, καθαρτικό κόλον, στηθάγχη, αρρυθμίες και κοπρόσταση. • Συμπτώματα και σημεία κοπρόστασης αποτελούν μεταβολή του επιπέδου συνείδησης, διέγερση, παράδοξη διάρροια που προκαλείται από διαφυγή υγρών πέριξ των κοπράνων και επίσχεση ούρων. Κάθε ασθενής που παρουσιάζει κοπρόσταση πρέπει να ανακουφίζεται είτε με υποκλυσμό είτε χειρωνακτικά είτε με χορήγηση καθαρτικών.

 
Ακολουθήστε το limnosfm100.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Μοιραστείτε το

stenos400x400

 

youtube channel