Εκείνη την εποχή, όσο αυτό ήταν εφικτό, μετέφερε μέσα από τις αναρτήσεις του, στιγμές μιας καθημερινότητας που δύσκολα χωρούσε και χωράει στον νου του ανθρώπου!
Τις αναρτήσεις του, εκείνης της περιόδου του χάους, τις παρακολουθούσαμε με μεγάλη αγωνία, αφού ήταν μια αυθεντική και σε πραγματικό χρόνο μαρτυρία για όσα τραγικά συνέβαιναν στη χώρα!
Ο ίδιος κατάφερε τελικά, ύστερα από μεγάλες δυσκολίες, να φύγει από τη Βενεζουέλα, να εγκατασταθεί αρχικά στην Ισπανία και αργότερα να επιστρέψει στα πάτρια!
Σήμερα ο Γιάννης Κουζινός επανέφερε στη μνήμη μας, μία από εκείνες τις ωμές καταγραφές της καθημερινής ζωής στη Βενεζουέλα, γραμμένη στις 11 Μαρτίου 2017!
Την αναδημοσιεύουμε:
11 Μαρτίου 2017 - Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι για το ...Διεθνές Δίκαιο !
Παραβίασα τον άγραφο προσωπικό κανόνα που έχω να μην βγαίνω τα Σάββατα και τις Κυριακές καθόλου έξω στον δρόμο.Αποφάσισα να ψάξω να αγοράσω κρεμμύδια και 1 πιπεριά κόκκινη για να μαγειρέψω ένα αυτοσχέδιο ψευτο ριζότο.Κατά διαβολική σύμπτωση,σήμερα στο κτίριο μας ήρθαν τα CLAP - Comité local de abastecimiento,η οργάνωση που κατόπιν εμπνεύσεως του Μαδούρο μοιράζει τρόφιμα πόρτα,πόρτα.Είναι η πρώτη φορά που τους είδα στο κτίριο μας μετά από 6-7 μήνες που ξεκίνησε όλη αυτή η παρωδία.
Όλη η είσοδος του κτιρίου είναι κατειλημμένη με καφάσια μαναβικής και σακούλες γεμάτες με λαχανικά.12.500 μπολίβαρ ( βασικός μισθός 43.000) για μια σακούλα με 7 κιλά λαχανικά για κάθε οικογένεια,όχι ανά άτομο,είναι η συνεισφορά της λαοπρόβλητης κυβέρνησης των επαναστατών προς τους πολίτες.2 κολοκύθια,πατάτες,μισό λάχανο ,καρότα,γλυκοπατάτα,μαϊδανό,αυτά μπόρεσα να δω,για ένα μήνα ανά οικογένεια.
Προσπέρασα και βγήκα στο δρόμο.Πήγα στο μανάβικο και είχα στα χέρια μου 2.800 μπολίβαρ σε μετρητά.Σε μια σακουλίτσα έβαλα 3 κρεμμύδια μεσαίου μεγέθους και μια μέτρια κόκκινη πιπεριά.Την ώρα που ο μανάβης τα ζύγιζε με έλουσε κρύος ιδρώτας όταν αντίκρισα την τιμή των κρεμμυδιών.5200 το κιλό!Δικό μου το λάθος που δεν κοίταξα τις τιμές πριν το ζύγισμα.4800 μπολιβάρ παρακαλώ μου είπε ο μανάβης και με γονάτισε.Συγνώμη δεν έχω τόσα μετρητά είπα χαμηλώνοντας το βλέμμα.Έβγαλα από την σακούλα μου τα 2 κρεμμύδια και ο μανάβης ζύγισε και πάλι.1 κρεμμύδι και 1 κόκκινη πιπεριά 2.300 μπολίβαρ.Πήρα την σακουλίτσα μου προσπαθώντας να μην ουρλιάξω από την ανημπόρια μου.
Επέστρεψα στο κτίριο που μένουμε και περνώντας μπροστά από τους κοκκινοφορεμένους CLAP με τα καρτελάκια,διαπιστευτήρια της κυβέρνησης,δεν κρατήθηκα.Με πραγματικό μίσος και συγχωρέστε με,κοντοστάθηκα μπροστά τους και έφτυσα στα πόδια τους.Δεν αντέδρασαν.Έμειναν να με κοιτάνε και κάτι μόνο μουρμούρησαν καθώς απομακρυνόμουν.
Χθες ένας " φίλος " σχολίασε κάτω από το βίντεο που ανάρτησα με την λεηλασία του φορτηγού με τα τρόφιμα ότι αυτοί που τραβάνε το βίντεο και δεν πάνε να πάρουν και αυτοί τρόφιμα,πρέπει να είναι χορτάτοι.Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι όλοι οι άνθρωποι δεν αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο και ότι αν έχουν,ίσως,ένα γεύμα παραπάνω από αυτούς που συμμετείχαν στην λεηλασία αυτό δεν σημαίνει ότι είναι χορτάτοι.Δεν έδειξε να καταλαβαίνει.Διαγραφή και μπλοκ γιατί ειλικρινά δεν έχω πια την υπομονή να εξηγώ τα αυτονόητα.Όχι τουλάχιστον όσο ζω εδώ κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Δεν κατηγορώ κανένα εδώ στην Βενεζουέλα.Κάποιοι επιλέγουν σαν μέσο επιβίωσης τις λεηλασίες και κάποιοι όχι.Κάποιοι επιλέγουν να αγοράζουν την σακούλα της μιζέριας από τα CLAP και κάποιοι άλλοι,όπως και εμείς,όχι.Ο καθένας επιβιώνει όπως ξέρει και όπως μπορεί.Ο καθένας έχει διαφορετικά όρια στο τι σημαίνει αξιοπρέπεια και το τι σημαίνει γίνομαι μέρος του προβλήματος,αποδεχόμενος την ελεημοσύνη της κυβέρνησης που έχει οδηγήσει την χώρα σε αυτή την κατάσταση.
Ένα κρεμμύδι,μια πιπεριά και λίγο ρύζι αρκούν για να μην περάσω αυτή την γραμμή και να μπορώ ακόμα να τους φτύνω...
