Ολοκληρώθηκαν και φέτος στη Λήμνο, οι εκδηλώσεις Τιμής και Μνήμης στους πεσόντες της Μάχης της Καλλίπολης και η αίσθηση που μένει, νομίζω σε όλους μας, δεν είναι η ότι απλώς διεκπεραιώθηκε ένα καθήκον!
Αντιθέτως, είναι αυτή η βαθιά, εσωτερική ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανή μια φλόγα, που καίει εδώ και πάνω από έναν αιώνα
Η Λήμνος σε αυτή την πτυχή της ιστορίας της ήταν ένας τόπος ιερός όπου νέοι άνθρωποι χιλιάδες μίλια μακριά από τα σπίτια τους, βρήκαν σ αυτήν και στους ανθρώπους της, την τελευταία στάση γαλήνης πριν από τη φρίκη του μετώπου, αλλά και το καταφύγιο της στοργής στα υπαίθρια νοσοκομεία, μετά τις μάχες!
Συνήθως οι πόλεμοι περιγράφονται και καταγράφονται στα βιβλία με αριθμούς, με στρατηγικές, με νικητές και ηττημένους με ανακωχές και συνθήκες. Σε αυτό τον πόλεμο, όμως η Λήμνος περιέγραψε και δίδαξε τη σημασία της φροντίδας και της θυσίας! Η φιλία των εθνών που σφυρηλατήθηκε εδώ, δεν βασίστηκε σε πολιτικές συμφωνίες, αλλά στο ψωμί που μοιράστηκαν οι φαντάροι με τους ντόπιους και στο χέρι των νοσοκόμων που κράτησαν αυτό των πληγωμένων στρατιωτών στις δύσκολες ώρες.
Οι Αυστραλοί, οι Νεοζηλανδοί και οι Ινδοί μπορεί να ήρθαν σε αυτόν τον τόπο ως ξένοι στρατιώτες, μα έφυγαν ως παιδιά που οι πρόγονοί μας αγκάλιασαν, περιέθαλψαν και έκλαψαν μαζί τους για να θυμίζουν εις το διηνεκές πως, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι του πολέμου, η ανθρωπιά μπορεί να θριαμβεύει!
Ας είναι η μνήμη τους αιώνια και το μάθημα που δίδαξε η Λήμνος ένας διαρκής φάρος αλληλεγγύης και ιστορικής συνείδησης.
