Στο πρόγραμμά του περιλαμβάνεται συνάντηση με τον πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, ενώ τον συνοδεύουν περίπου 60 κορυφαίοι Βρετανοί επιχειρηματικοί και πολιτιστικοί εκπρόσωποι — από την HSBC και την GSK έως τη Jaguar Land Rover και το National Theatre.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει την επίσκεψη ως το πιο κρίσιμο βήμα στην προσπάθεια να «επανεκκινήσει» τις σχέσεις Λονδίνου–Πεκίνου. Παράλληλα, οι επικριτές προειδοποιούν πως η Κίνα έχει ριζικά διαφορετική κοσμοθεωρία, δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστος εταίρος και απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή.
Τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναμένεται να τεθούν, έστω και διακριτικά. Το Λονδίνο έχει επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες για τα εγκλήματα κατά των Ουιγούρων στη Σιντζιάνγκ, ενώ η υπόθεση του εκδότη Τζίμι Λάι από τον Χονγκ Κονγκ παραμένει πηγή έντασης. Σοβαρές εξάλλου, είναι και οι υποψίες περί εκτεταμένης κινεζικής κατασκοπείας στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τον επικεφαλής της MI5 να μιλά για «καθημερινή απειλή».
Παρά τις ενστάσεις, ο Στάρμερ υποστηρίζει ότι η απομόνωση απέναντι στην Κίνα υπήρξε λανθασμένη στρατηγική: «Η Κίνα έχει σημασία — μια συνεπής και στρατηγική σχέση είναι προς το εθνικό μας συμφέρον», δήλωσε, προσθέτοντας πως η συνεργασία δεν συνεπάγεται «τυφλότητα» απέναντι στις προκλήσεις.
Η επίσκεψη ακολουθεί το παράδειγμα ηγετών όπως ο Μακρόν και ο Κάρνεϊ, ενώ το Λονδίνο επιθυμεί να πάψει να είναι «εξαίρεση» στη Δύση. Μετά την Κίνα, ο Στάρμερ θα μεταβεί στο Τόκιο για συνομιλίες με τη νέα Ιαπωνίδα πρωθυπουργό Σαναέ Τακαΐτσι.
Οι διχασμένες βρετανικές προσδοκίες
Τα βρετανικά μέσα παρουσιάζουν την επίσκεψη του σερ Κιρ Στάρμερ στην Κίνα ως κομβική στιγμή για τις σχέσεις Λονδίνου–Πεκίνου, αλλά με πολύ διαφορετικούς τόνους. Η κυβέρνηση την «πουλά» ως ευκαιρία για ανάπτυξη, επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας, υπογραμμίζοντας ότι η Κίνα παραμένει η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και βασικός εμπορικός εταίρος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Λαϊκές εφημερίδες, όπως η Mirror 28/01, εστιάζουν στη «γοητευτική επίθεση» του πρωθυπουργού, προβάλλοντας την αισιόδοξη υπόσχεση ότι «ο κινεζικός δρόμος» μπορεί να κάνει τους Βρετανούς πλουσιότερους. Συντηρητικά φύλλα, όπως η Daily Telegraph 28/01 , αποδομούν αυτή την αισιοδοξία, προειδοποιώντας ότι είναι απίθανο να βρεθεί «χρυσός στο τέλος του κινεζικού ουράνιου τόξου» και ότι τα οικονομικά οφέλη θα είναι περιορισμένα και αβέβαια.
Η Sun 28/01 αποδέχεται ρεαλιστικά την ανάγκη εμπορικής σχέσης με την Κίνα, θέτει όμως το ερώτημα «με ποιο τίμημα;», αντικατοπτρίζοντας μια βαθιά καχυποψία απέναντι στην εξάρτηση από το Πεκίνο. Ο Guardian 28/01 , από την άλλη, επιμένει στη διάσταση της εθνικής ασφάλειας, τονίζοντας ότι ο Στάρμερ δηλώνει «clear‑eyed» για τις απειλές, τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη γεωπολιτική επιρροή της Κίνας.
Συνολικά, ο Στάρμερ εμφανίζεται να βαδίζει σε λεπτή γραμμή: επιδιώκει οικονομικά οφέλη και επενδύσεις, αλλά υπό την πίεση να αποδείξει ότι δεν «κλείνει τα μάτια» σε ζητήματα ασφαλείας και αξιών, σε μια περίοδο όπου η Βρετανία αναζητά νέο ρόλο σε έναν πιο ανταγωνιστικό, κινεζοκεντρικό κόσμο.
