Βρίσκεστε εδώ:Αρχική>>Ιστορίες

Ιστορίες

07.02.2014 | 14:01

Από το gasireu

Έφυγα. Θα γυρίσεις το κλειδί στην πόρτα, θα ανοίξεις, θα πεις ήρθα και δεν θα απαντήσουν ούτε τα ντουβάρια. Έφυγα. Είμαι πάνω στο πλοίο από το απόγευμα. Έφτασα κατάκοπη, φορτωμένη με ένα σωρό συμπράγκαλα, μια σκηνή για δύο, υπνόσακο, βατραχοπέδιλα, πολλά κιλά προίκα. Πράγματα που κανονικά στα κουβαλάει ο γκόμενος. Αυτός που τώρα γυρνάει το κλειδί στην πόρτα.

29.01.2014 | 03:33

Γράφει ο kapakapamoiris

Στα διόδια

Ο ένας ξεκίνησε χαράματα απ’ το τέρμα της ηπειρωτικής χώρας, νότια. Δυο καφέδες και ένα κατούρημα μετά, σταμάτησε στη μεγάλη πόλη και πήρε τον δεύτερο, που μόλις μπήκε στο αυτοκίνητο έστειλε sms στην κόρη του «ο μπαμπάς θα λείψει ταξίδι για δουλειές». Τρυφερό. Αν και αχρείαστο, δεν γεννήθηκαν -ακόμη- παιδιά που μπορούν να διαβάζουν πριν καν χρονίσουν. Μετά από πέντε διόδια, τρεις καφέδες και δυο εκκενώσεις κύστης, έβαλαν στο αυτοκίνητο και τον τρίτο που περίμενε καρτερικά -με ένα σακ βουαγιάζ Brooks Brothers- σε μια Shell, στα σύνορα της μικρής πόλης που τον φιλοξενούσε προσωρινά, μαζί με τα Corneliani του. Ο τέταρτος είχε φύγει νωρίς το πρωί από βορά, δεν ξέρουμε πολλές λεπτομέρειες για την διαδρομή του, ο βοράς είναι ακόμη αχαρτογράφητος και διόλου φιλικός για τις γεμάτες κύστεις. Κατόρθωσε, πάντως, να φτάσει στεγνός.

23.01.2014 | 16:32

Γράφει το πορτατίφ

Tο επιτρεπτό όριο να κοιτάς τους περαστικούς στα μάτια είναι ένα δευτερόλεπτο. Ύστερα πρέπει να χαμηλώσεις το κεφάλι. Να κάνεις τάχα πως κοιτάς το ρολόι σου. Ακόμα κι αν το ρολόι σου έχει γίνει ένα στρογγυλό κάδρο που μέσα του δείχνει την εικόνα του περαστικού.   Καθότανε στη διπλανή θέση. Αμίλητη με κάτι μεγάλα φρύδια και έντονες βλεφαρίδες που την πρόδιδαν κάθε φορά που γύρναγε το βλέμμα της προς το μέρος μου. Από τις γυναίκες που δεν τις φαντάζεσαι εύκολα με νυφικό. Ξέρεις. Από αυτές που δεν τις ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά αλλά είναι αδύνατον να μην τις ερωτευτείς με τη δεύτερη. Τώρα βρισκόμασταν στη δεύτερη.

23.01.2014 | 04:13

 

Υπάρχουν κάτι καλοκαίρια που τρέχεις κυκλικά στο σπίτι του παππού στα Σελίνια. Είναι νωρίς το απόγευμα, ο παππούς μόλις πότισε και η γιαγιά ετοιμάζει στο μικρό τηγανάκι το απογευματινό αβγό. Η μάνα της, κι αυτή Σμυρνιά, έκανε το πιο νόστιμο τηγανητό αβγό του κόσμου. Αυτή τη συνταγή δεν θα τη βρεις σε κανένα βιβλίο μαγειρικής. Περιμένεις να σε φωνάξει όταν θα είναι έτοιμο και εσύ μέχρι τότε κοιτάς από πάνω τη δεξαμενή.  Αναρωτιέσαι πως γίνεται να είναι αλήθεια αυτή η ιστορία που σου λένε. Πως γίνεται να κολύμπησε στη δεξαμενή η μαμά σου και ο θείος σου; Αυτά τα καλοκαίρια θα τα νοσταλγείς ως το τέλος.

Υπάρχουν κάτι καλοκαίρια που κλαις όταν φτάνει τρεις.  Διαπραγματεύεσαι τα πάντα αρκεί να κερδίσεις την ελευθερία σου αυτό το μεσημέρι. Πόσες φορές χρειάζεται να πεις «Δε νυστάζω» για να σε πιστέψουν; Δε θες να κάνεις ησυχία, δε θες να κοιμηθείς, δε θες καν να είσαι στο σπίτι. Τώρα συμβαίνουν όλα, μα γιατί δεν το καταλαβαίνουν;

21.01.2014 | 13:15

Γράφει η Μαρία Πετρίδη

Σήμερα το απόγευμα ο καιρός ήταν βροχερός. Η πόλη μύριζε πεθαμένο ψάρι. Βγήκα στη βεράντα κι έστησα το μεγάλο κάδρο με τη φωτογραφία σου στην πολυθρόνα. Εκείνο το μεγάλο, που το έβρισκες τερατώδες, κι έλεγες πως ένα τόσο μεγεθυμένο πρόσωπο δεν είναι πρόσωπο αλλά εφιάλτης. Μπροστά σου έβαλα ένα μεγάλο βάζο με λουλούδια. Κλάρες κερασιάς, ξέρεις. Θα τις φωτογραφίσω κάποια στιγμή, ως συνήθως.

20.01.2014 | 15:03

Γράφει η ouming

Ήταν Ιανουάριος όταν άρχισα να νιώθω συμπάθεια για τους εχθρούς. Μια μέρα, περνώντας έξω απ' το διαμέρισμά τους, δεν ένιωσα όλα μου τα εντόσθια να γυρίζουν ανάποδα, τα δόντια μου να κροταλίζουν, τα μαλλιά μου να πλέκονται μόνα τους κοτσίδες, τα χέρια μου να περιστρέφονται στους καρπούς. Είχα συνηθίσει τόσο καιρό να περνάω κάθε βράδυ από εκεί επιταχύνοντας το βήμα μου έξω απ' την πόρτα τους και κοιτάζοντας ευθεία μπροστά, μην και τυχόν μολύνω το μάτι μου με κάτι δικό τους. Και μια μέρα τα εντόσθιά μου δεν γύρισαν ανάποδα, τα δόντια μου όχι μόνο δεν κροτάλισαν, αλλά κοιμούνταν ήσυχα ήσυχα σαν αγγελάκια το ένα δίπλα στο άλλο. Ένιωσα σχεδόν ζεστά περνώντας έξω απ' την πόρτα τους. Αργότερα το εξήγησα αυτό το φαινόμενο.

20.01.2014 | 13:50

Είναι κάτι για το οποίο πολλοί θα χαίρονταν. Οι αμερικάνοι (και όχι μόνον αυτοί!) πεζοναύτες που υπηρέτησαν στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” στο ιράκ και στο αφγανιστάν αυτοκτονούν κατά δεκάδες μετά την αποστράτευσή τους, με ρυθμούς γρηγορότερους απ’ τις απώλειες που είχαν οι κατοχικοί στρατοί στα “πεδία της μάχης” - ας την πούμε “μάχη”... Το περιοδικό του αμερικανικού στρατού “us army times” παραδεχόταν στις 26 Απρίλη του 2010 ότι κατά μέσο όρο γίνονται 950 απόπειρες αυτοκτονίας κάθε μήνα από “βετεράνους”. Τρία χρόνια μετά ο γνωστός γερουσιαστής Ron Paul, αναφερόμενος στην αυτοκτονία ενός ακόμα, του Daniel Somers, κατήγγειλε ότι 20 με 22 βετεράνοι των αντιτρομοκρατικών εκστρατειών αυτοκτονούν κάθε μέρα στις ηπα, τον καναδά [1] και αλλού.

20.01.2014 | 03:32

του Οδυσσέα Ιωάννου | Protagon

Ξέμειναν, είχαν φύγει όλοι από το τραπέζι, πέντε-έξι άγνωστοι μόνο στο βάθος, λίγο μετά τις τρεις το πρωί. Τα γενέθλια του κοινού φίλου είχαν περάσει πια στην ιστορία της παρέας. Δεν ήταν φίλοι οι δυο τους, τους ένωνε ο εορτάζων, βρίσκονταν μόνο κάνα δυο φορές τον χρόνο, όποτε έπρεπε να του ευχηθούν, σπίτι του ή κάπου έξω.

Εικοσιπέντε χρονών εκείνη, φοιτήτρια στο Φυσικό, εκείνος πενηνταπεντάρης, κάτι λίγο συγγραφέας, κάτι λίγο αρθρογράφος, κάτι λίγο κουρασμένος-γενικώς.

-Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημά σας; του είπε σαν να συνέχιζαν μια κουβέντα που δεν είχε αρχίσει ποτέ.

18.01.2014 | 14:17

Από το vitemoderna

Αστυνομικό τμήμα, δωμάτιο εξουσιοδοτήσεων. Υπάλληλος σε γραφείο με φορμάικα του ’70 που έχει σπάσει ή ξεκολλήσει σε σημεία. Δίπλα του τασάκι με τσιγάρο, τακτοποιημένα χαρτόσημα. Στον τοίχο Παναγία ελαφρώς λοξή (όχι στο σύνηθες ασημί ανάγλυφο αλλά σ’ ένα άρρωστο μελιτζανί ) και πιο πάνω αιρκοντίσιον χωρίς περσίδες, με κοντό καλώδιο που δεν φτάνει σε μπρίζα (προφανώς από μεταφορά). Συρόμενο παράθυρο που φαίνεται να έμεινε μαγκωμένο εκ γενετής- στο αλουμίνιο της βάσης του, σβησμένα τσιγάρα. Το πάτωμα, παζλ: το πλαστικό πλακάκι έχει ξεφτίσει και φαίνεται από κάτω το μωσαϊκό. Μεγάλοι μαύροι λεκέδες, άγνωστης αιτιολογίας. Δίνω το έγγραφο στον υπάλληλο και καθώς σηκώνει τα μάτια του να με κοιτάξει νιώθω κάτι οικείο – νομίζω αρχικά ότι οφείλεται στους συνειρμούς που κάνω με Καρυωτάκη, Πρέβεζα, Θ. Αγγελόπουλο. Όμως όχι, ο άνθρωπος μου θυμίζει τον θείο μου, τους δύο θείους μου που ήρθαν με την αδερφή τους από την επαρχία στα τέλη του ’60 και ζούνε ακόμα όλοι μαζί, ανύπαντροι, στο δυαράκι τους στους Αμπελόκηπους.

17.01.2014 | 20:59

της Μαρίας Πετρίδη

1. Χτες τη νύχτα ονειρεύτηκα ένα ψευδό ποίημα. Δεν έλεγε το σίγμα. Μιλούσε σαν παιδί. Ήταν ένα ποίημα που απαγγέλλονταν από μόνο του. Προς στιγμήν μου φάνηκε αστείο και αρκετά χαριτωμένο τo περιστατικό. Τώρα που ξημέρωσε καταλαβαίνω πως ζω την εποχή των τραυλών ποιημάτων και πως τα ελαττώματα που αρχικά μου φαίνονται χαριτωμένα κάποτε ξαναγυρνούν λυπημένα και μου σκίζουν την καρδιά. Δεν ξέρω γιατί λυπάμαι τώρα που θυμάμαι το τραυλό μου ποίημα. Ίσως επειδή μου θύμισε μια κουβέντα που μου είχες πει κάποτε, όταν σου έγραψα ένα άλλο ποίημα, που έλεγε όλα τα γράμματα με το όνομά τους: “Πήγα να σου γράψω ‘υπέροχο’, αλλά μου φάνηκε πολύ φτωχή η λέξη. Σαν φτηνό αποσμητικό από το σούπερ μάρκετ. Άλλη λέξη ψάχνω. Θα την βρω”. Ήταν μια υπόσχεση που δεν τηρήθηκε ποτέ της. Μια υπόσχεση ψευδή(ς).

Πώς χαρακτηρίζετε τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα των Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Τουρκία;

Θετικούς(8.5%)
Αρνητικούς(80.9%)
Δεν ξέρω / Δεν απαντώ(10.6%)
Συνολικές ψήφοι: 47
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει ενεργό: Απριλίου 27, 2018